Sko...

...ég ætla ekkert að fara að býsnast út í snemmbúin jól, en samt - er ekki fullsnemmt að bjóða manni gleðileg jól á mjólkurfernu, sem er með síðasta söludag 22. nóvember? Hvað þá að hafa átt svoleiðis fernur í skápnum í um það bil tvær vikur, nú þegar þetta er skrifað.

Fyrst ég er byrjuð að nöldra; ég er í fýlu út í Lyf og heilsu í dag. Fór í uppáhaldsapótekið mitt á horninu á Melhaga og Hofsvallagötu og komst að því að þar er verið að pakka niður öllu skemmtilega dótinu, snyrtivörunum og því sem sennilega fellur undir munað. Þegar ég spurði hverju sætti, var mér sagt, að Lyf og heilsa væru að draga saman þarna, fljótlega yrði þetta bara eitthvert apótekaraapótek, án skemmtilegu hlutanna. Hrmpfh. Ég mun samt áfram geta leyst út lyf, keypt hóstasaft og svoleiðis, en ég er búin að skipta við þetta apótek síðan ég flutti á Reynimelinn fyrir tólf árum, og vil ekki sjá svona breytingar. Get ég fengið Vesturbæjarapótekið mitt aftur?

Plata dagsins...

...er Ferðasót Hjálma. Hún var reyndar líka plata gærdagsins, mánudagsins og helgarinnar, og ekkert bendir til þess að hún verði ekki plata morgundagsins.

Það er langt síðan ég hef dottið svona í íslenska plötu. Ég bíð bara eftir því að samstarfsmenn mínir fari að gráta undan Hjálmum, eins og vinnufélagar mínir í unglingavinnunni, sem geta örugglega ekki enn þann dag í dag hlustað á plötuna Zooropa með U2. Ég á það víst til að ofhlusta á tónlist.

Hér á kontórnum fer stundum fram samhlustun. Við Oddur unum okkur vel við að kynna nýja tónlist hvort fyrir öðru og rifja upp gamla slagara, Sölvi virðist láta sér það lynda og tekur jafnvel þátt, en Inga lætur sem hún heyri ekkert, enda ekki fulltrúi tónvísra og sennilega með áhugalausara fólki um tónlist. Pródúsentinn okkar, hann Böddi, leysir þetta með því að sitja hinum megin með heyrnartól á kollinum.

* * *

Miðað við hvað ég er mikið fyrir tónlist, er eiginlega skrýtið hvað þessi tilhneiging, að hafa tónlist alls staðar, á biðstofum, í verslunum, hárgreiðslustofum, verkstæðum og guð má vita hvar, getur farið í taugarnar á mér.

Ég byrjaði daginn á að fara í klippingu. Ég á yfirleitt fyrsta tíma dagsins hjá Arnari og oft erum við ein á stofunni til að byrja með, í fullkominni þögn. Þegar næsti starfsmaður kemur er kveikt á græjunum og diskur númer njöhundruð af Buddhabar settur á. Mér þykir þetta svo mikill óþarfi, en er eiginlega í mótsögn við sjálfa mig, því mér finnst sjálfri ágætt að sitja við tölvuna með tónlist á.

Tískuverslanir með dúndrandi tónlist hvíla á botninum á vinsældarlistanum hjá mér. Það er nógu þreytandi að standa með hárið út um allt, á nærbuxunum einum fata í oflýstum mátunarklefa, þótt Nelly Furtado að myrða Maneater bætist ekki ofan á eymd manns.

Jahérna

Það er víst kominn 11. nóvember. Fæðingardagur Matthíasar Jochumssonar og Kristbjargar Héðinsdóttur, vinkonu minnar og íbúa í Laxárvirkjun 4 hér í den. Einu sinni fengu MA-ingar frí þennan dag, Matthíasi til heiðurs, en mér skilst að það sé liðin tíð. Við fengum líka hlaupaársfrí, ég veit ekki hvort það er líka búið að vera, ætli það komi ekki í ljós 29. febrúar 2008? Og vetrarfrí, Brynjufrí og söngsal... Í minningunni er þetta eitt gott frí, fyrir utan próftíðir og síðustu tímana í efnafræði á föstudögum í 2. bekk.

En, já. Það er nákvæmlega ekkert markvert að frétta. Ég fer í vinnuna, er þar fram á kvöld og fer svo heim. Tókst að vísu að ná langri helgi í síðustu viku og fara norður. Fórum á tónleika nýdanskra í Samkomuhúsinu á þriðjudagskvöldið. Það var góð skemmtan. Björn og Jón voru í hlutverki sögumanna og svo kom í ljós að Daníel Ágúst, sem var sá leynigestur sem minnst hefur komið á óvart í heiminum, (ekki síst eftir að hann var látinn skipta um streng fyrir Stefán Hjörleifsson og færa honum gítarinn inn á svið), var líklega einn af um það bil tveimur í húsinu, sem ekki mundi textann við Frelsið. Það vakti mikla lukku, bæði í bandinu og úti í sal, en eftir örstutta upprifjun rann textinn og lagið ljúflega. Þeir voru frábærir.

Ég hafði gert þau mistök að tæma vasana af smápeningum áður en ég fór að heiman, - ég hefði haft mikil not fyrir þá á tónleikunum. Tveimur bekkjum fyrir framan mig sat maður, sem hafði geysilega mikla þörf fyrir að syngja með hástöfum og láta öllum illum látum. Mér finnst að það eigi að vera bannað á svona tónleikum, og hefði látið peningana dynja á hausnum á honum hefði ég haft þá. Komst svo að því, eftir tónleikana, að ég kannaðist við kauða, svo ég lét mér nægja að segja honum, góðlátlega þó, að flestir hefðu sennilega verið komnir til að hlusta á drengina nýdönsku, en ekki hann. Hann tók því vel, og sagðist hafa verið fenginn til að halda uppi stemmningunni úti í sal... Hver fékk hann til verksins fylgdi aftur á móti ekki sögunni.

Ég reyndi að gera mér í hugarlund viðlíka aðstæður á tónleikum Melabandsins. Sé til dæmis einhvern mæta með sitt eigið selló og jafnvel magnara, og sarga af innlifun á fimmtánda bekk. Það væri gaman að sjá viðbrögð handhafa áskriftarkorta við því.

Annars þakkaði ég mínu sæla í dag, fyrir að hafa ekki ákveðið að fara á Edduna. Brynhildur missti nefnilega rjómasprautuna, kílósþungt járnflykki, ofan á tána á mér, sem nú er tvöföld og óbeygjanleg, og hefði ekki með nokkru móti verið hægt að koma í neitt fínna en gúmmístígvél í kvöld. Kannski einhverjum skrýtnum, sjálfskipuðum tízkugúrú hefði þá þótt ég töff - í sparikjól og stígvélum?

Svo er ég búin að lesa Harðskafa eftir Arnald. Hún er góð. Jón Yngvi ætlar að gagnrýna hana í Íslandi í dag annað kvöld. Þetta er minn "ritdómur", nokkrar línur sem ég sendi Jóni áðan, í pósti um reyndar allt annað, en þar sem ég var nýbúin að leggja bókina frá mér, stóðst ég ekki mátið að blaðra aðeins um hana:

Mér finnst gott að lesa Arnald, því hann er svo auðlesinn. Gott mál, góður texti og bara ein innsláttarvilla í allri bókinni. (Þetta er mælikvarði hins einhverfa lesanda, sem ég jú er.) Textinn rennur vel, og mér líkar við Erlend. Hann er pínu Rebus, svo ófullkominn í sjálfum sér og krumpaður á sálinni, en góð lögga. Mér finnst Arnaldi líka takast vel upp að segja allar þessar sögur í einu, án þess að það rugli mann neitt og uppbygging sögunnar er oft góð, - hann segir manni ákveðna hluti fyrst og lætur mann svo fylgjast með einhverri persónunni, sem er í þann veginn að fara að upplifa þá. Það er nettur Íslendingasagnafílíngur í þessu; forboði, atburður og frásögn. Helst fannst mér vanta einhverja spennu í þetta, en svo er ég samt ekki viss, því einhver hallæris[ritskoðað]spennuendir hefði verið ótrúlegt stílbrot í þessari lágstemmdu og kurteislegu sögu um Erlend vin minn. Mér finnst þetta nefnilega fyrst og fremst vera saga um Erlend. Ekki Maríu eða Baldvin eða Leónóru eða Guðrúnu, Davíð eða yfirhöfuð neinn annan sem nefndur er á nafn.

Ég myndi allavega gefa þessari bók þrjár stjörnur.

Þannig er nú það. Við táin erum farnar í bælið.

Fyrirsögnin gæti alveg...

...verið áfram: "Þetta er nú ljóta veðrið". Það rigndi svo brjálæðislega þegar ég kom út úr Skaftahlíðinni, að ef ég hefði verið mikið seinni, hefði bíllinn minn verið flotinn burt.

Ýmsum þykir ég ekkert sérlega dugleg að blogga. Það er ekki alveg galið, en ég er venjulega svo þurrausin þegar ég kem heim á kvöldin, að ég næ rétt að vera mamma í svona klukkutíma, einn og hálfan á góðum degi, borða og gefa öðrum að borða, svæfa, og koma sjálfri mér í rúmið. Inn í þetta prógramm hefur mér ekki tekist að koma reglulegu bloggi, sem er þó sennilega ekki eina ástæðan fyrir bloggfallinu, heldur almennur skortur á sköpunargáfu.

Og svo vaknar aumingja litla barnið mitt alltaf, ef mér á annað borð dettur í hug að setjast niður og skrifa eitthvað. Kannski ekki nema von að hún sé svefnlétt, litla skottið búið að taka átta tennur á mánuði. Það tekur á.

Eins og við manninn mælt, heyrist í hlustunartækinu: Maaaammmma....

Þetta er nú ljóta...

...veðrið. Samt svolítið notalegt, ef maður þarf ekki að fara út. Held reyndar að Spánverjarnir á Laugardalsvelli hafi ekki séð neitt kósý við þetta yfirhöfuð.

Magnað hvernig sumar á Íslandi breytist í einu vetfangi í haust. Um síðustu helgi fór ég í göngutúr með tvo yngstu fjölskyldumeðlimina, sjálf á hlýrabolnum og þær bara á peysunni. Ég byði ekki í svoleiðis klæðaburð núna. Sérstaklega ekki á þeirri yngstu, sem fékk í gær sinn fyrsta penisillínskammt. Fór akút heim úr vinnunni klukkan hálffimm, eftir að mamma hringdi í öngum sínum, enda hafði litla skottið slegið í tæplega fjörutíu stiga hita rétt áður. Ég var nýbúin að átta mig á því að á þessum rúmum þrettán mánuðum síðan hún fæddist, hefur hún aldrei þurft á lækni að halda, né heldur penisillíni. Þá er það komið. Ég vona bara að hún fái ekki í eyrun. Margra ára slagsmál við eyrnabólgu hjá syni mínum, hafa gert mig nojaða gagnvart eyrum - ef hún klórar sér einhvers staðar nálægt þeim, held ég að nú sé komið að því. Framundan séu vessandi eyru, rör, vökunætur, fúkkalyf, magaveiki, sveppasýkingar og sveppalyf...

Annars átti ég eftirfarandi samræður við þá fjögurra ára í nefndum göngutúr um síðustu helgi:
L: Veistu hvað? Þegar ég dey, verðið þið pabbi að grafa mig.
S: Ha, þegar þú deyrð? Nei, það er langt, langt, langt þangað til þú þarft að fara að hugsa um svoleiðis. Svo eiga börn alls ekki að deyja á undan foreldrum sínum.
L: Nú... (með semingi.)
S: Já, en við ætlum samt ekkert að fara að deyja neitt á næstunni, við pabbi þinn.
L: Nei. (Smá þögn. Greinilega að hugsa.)
S: Af hverju varstu annars að hugsa um þetta?
L: Bara. Veistu hvað? Þú getur ekki dáið strax.
S: Nei, vonandi ekki.
L: Nei, sko, fyrst verðurðu amma og svo deyrðu.

Auðvitað.

Æsispennandi laugardagskvöld

Mér er það stórlega til efs að margir geti toppað þetta laugardagskvöld mitt. Vaknaði klukkan hálftíu í kvöld, eftir að hafa sofnað með Brynhildi um hálfsjö, borðaði aðallega kartöflusalat í kvöldmatinn og skúraði svo alla efri hæðina.

Það er aldrei að vita nema morgundagurinn slái þennan dag út, verandi ein með alla ómegðina og Loga í golfi frá átta til fimm.

Jamm. Ég kann að skipuleggja helgarnar.

Samúðarkveðjur til laganema

Páll Hreinsson prófessor er að verða hæstaréttardómari. Ég skil vel að menn vilji hann í réttinn, en það er geysileg eftirsjá að honum í lagadeildinni. Nú á ég reyndar ekki eftir neina kúrsa, en ég ber vissulega umhyggju fyrir komandi kynslóðum laganema og votta þeim samúð mína. Að þeir fái ekki að sitja tíma hjá Páli Hreinssyni í stjórnsýslurétti eða öðrum greinum, sem hann hefur kennt gegnum tíðina er hreint út sagt agalegt.

Hann er frábær kennari, veit allt (og þá meina ég allt) sem hægt er að vita um það sem hann kennir, og ef vera kynni að einhver spyrði um eitthvað, sem hann var ekki alveg klár á, (eins og gefur að skilja gerðist það sárasjaldan) gat sá hinn sami verið viss um að fá gott svar í næsta tíma.

Sennilega hefði hann orðið góður í hverju sem hann hefði tekið sér fyrir hendur; ef ég man rétt valdi hann á milli orgelleiks og lögfræði. Í fúlustu alvöru. Hann varð bara að gefa sig allan í annað hvort.

Afburðir kosta, þannig er það nú bara. Og nú verður hann afburðahæstaréttardómari.

Órækt og óminni

Þetta blogg er vanrækt. Ég hef annir mér til afsökunar. Ég þekki fólk sem bloggar sáralítið og hefur ekkert sér til afsökunar. Nú ætla ég ekki að fara neitt að nafngreina þetta fólk, en það veit við hverja ég á og tekur þetta til sín.

Svo skal böl bæta...

* * *

Hvað skyldi þá vera að frétta? Tja. Í gær drap ég geitung. Það telst stórfrétt á mínu heimili, enda drep ég ekkert kvikt, nema roðamaura. Einhverra hluta vegna ná þeir ekki inn á friðunarlistann hjá mér. Geitungurinn þessi var að gera sér dælt við Brynhildi, og lengra nær ekki mannúð mín gagnvart þessum kvikindum. Hitt skiptið sem ég hef drepið geitung, þá reyndar heilan hóp þeirra, réðust ófétin á son minn og stungu illa. Hann rifjar þetta enn stöku sinnum upp, og það er til marks um hetjudáð mína, að honum er það miklu minnisstæðara hvað ég myrti flugufávitana með miklum tilþrifum, heldur en hversu bólginn og sár hann var um allan líkamann.

Svo er ég líka byrjuð að vinna aftur, og er í óða önn að samhæfa fjölskyldulíf og vinnu. Það er nú ljóta rassgatið. Ég mæli eindregið með því að fólk eigi börn meðan á námi stendur, og þá meina ég háskólanámi, það er óþarfi að börn eigi börn, því þótt það sé leiðinlegt að vera í prófum fram að jólum í stað þess að föndra með börnunum og allt það, þá er maður meira sjálfs sín herra, heldur en flestir eru í vinnu.

* * *

Annars er örugglega tíðindalaust á vesturvígstöðvunum, eða ég er búin að gleyma flestu markverðu. Við Inga fórum reyndar í dag og keyptum okkur minnisbækur. Mér veitir ekki af. Þurfti að hringja í mömmu í kvöld, til að spyrja hana hvað hún hefði talað um við mig þegar hún hringdi einhvern tímann eftir hádegi. Ég gat ómögulega munað það. Svo rann upp fyrir mér ljós í gærkvöldi, - ég hafði fyrir tveimur vikum lofað að skrifa smá minningarbrot fyrir ágætan mann, og senda honum umhælis. Svo steingleymdi ég því bara. Nú vil ég taka fram að ég hef aldrei sniffað lím, en mér þykir góð lykt af bensíni. Held að ég hafi bara dælt sjálf svona þrisvar á bílinn í sumar, svo ekki getur það verið málið.

Held að svarið hljóti að vera truflaður svefn, því einhvern tímann las ég það að mæður ungra barna stríddu við slæmt skammtímaminni. Það þyldi ekki allt þetta svefnleysi og/eða sírofinn svefn. Ég glími við hvort tveggja.

Inga sagði meira að segja í dag þar sem við sátum og borðuðum: "Er þetta hádegið þar sem ég blaðra og blaðra og þú situr bara og þegir?"

Þetta er í sjálfu sér ekkert merkilegt, nema fyrir þær sakir að ég hélt ég hefði verið að halda uppi samræðum. Jafnvel hrókasamræðum. Að sögn hafði ég bara setið og japlað á samlokunni minni án þess að segja orð.

Þarna er kannski komin skýringin á því af hverju ég held því reglulega fram að Logi muni ekkert sem ég segi honum. Ég hef sennilega aldrei sagt það.

Ómenning í Vesturbænum og verslunarfælni

Við mæðgurnar látum menningarnótt vandlega fram hjá okkur fara þetta árið. Þetta er önnur menningarnótt Brynhildar, sem svaf mestalla þá síðustu (og daginn líka), meðan ég var á haus í eldhúsinu að elda ofan í þrjúhundruð manns, sem mættu til okkar í súpupartý í garðinn á Ránargötu. Sennilega er Hulda, fyrrverandi nágrannakona okkar með súpu núna, en við mæðgur erum kvefaðar fyrir allan peninginn og létum okkur nægja að fara út í okkar eigin garð í dag.

Afrekuðum reyndar að fara út í Melabúð, sem er afrek, bæði vegna heilsuleysisins og svo vegna þess að við Brynhildur virðumst þjást af sama kvilla og Jodie Foster; innkaupafælni. Það bregst ekki að Brynhildur fer að væla í kerrunni, um það bil hálfri mínútu eftir að ég fer með hana inn í búð. Stundum nær hún að halda aðeins lengur út, ef hún fær að sitja í innkaupakerru, en ekki í sinni eigin, en það er þó engin regla.

Mér finnst svo leiðinlegt í búðum, að ég held stundum að ég hafi fundið upp alveg nýja sparnaðarleið. Oft kaupi ég mér ekki hluti, sem mér þó finnst mig vanta, vegna þess að ég fæ mig ekki til þess. Svo tek ég rispur á milli, hysja upp um mig og skeinist í næstu verslunarmiðstöð og reyni að kaupa allt, sem mig mögulega gæti vantað næsta hálfa árið eða svo. Mér fannst reyndar best að kaupa skó og föt á mig og krakkana í útlöndum, en síðan örverpið kom í heiminn, hef ég verið afar heimakær og hef þess vegna þurft að gera þetta hér.

Ég fer yfirleitt með lista í búðina, því annars gleymi ég helmingnum og þarf að fara aftur, sem er ómögulegt. Ég hef nefnilega komist að því að einhver mekanismi í hausnum á mér læsist eftir smástund inni í t.d. matvöruverslunum, þannig að mér finnst eins og ég þurfi ekki að kaupa fleira og geti bara komið mér út.

Stundum þyrmir líka yfir mig þegar ég kem á kassann, og horfi á hlut eftir hlut renna eftir bandinu, vitandi að ég þarf að setja hvern einasta ofan í poka, drösla þeim út í bíl og taka svo allt upp heima og raða í skápa. Ég veit alveg að þetta er óumflýjanlegt og hluti af daglegu lífi, en mér finnst þetta sjúklega leiðinlegt.

Undantekningar frá verslunarleiðindunum eru apótek og bakarí. Og mögulega svona bykohúsasmiðjubúðir.

Sennilega er samt ágætt að eiga ekki við mikið stærri vandamál að stríða, en að leiðast búðarferðir, vera með hálsbólgu og kvef og - ehemm - missa af menningarnótt í miðborginni.

Bjána Legt

Dóttir mín stillti á sjónvarpsmarkaðinn á Skjá einum í morgun. Verið var að auglýsa vöru, sem þar heitir Grenningar Tvennan. Jamm, segi og skrifa Grenningar Tvennan.

Þetta þótti mér óheyrilega vitlaust. Í fyrsta lagi að halda því fram að eitthvert duft, sem ætlað er til átu, geti verið grennandi, (án þess að vera eitthvert ólöglegt eiturbras) og í öðru lagi að klúðra heitinu á því svona gjörsamlega.

Það finnst mér, í besta falli, vera Bjána Legt.

Frestur er á illu bestur

Ég sit hér með kaffi í glasi, sem ég missti næstum á leiðinni inni í stofu, af því ég drekk svo heitt kaffi, að ég get ekki haldið á því, nema í könnu. Hef oft spáð í að láta athuga þetta drykkjarhitaþol. Mældi einhvern tímann kaffið mitt og komst að því að það var um 70° heitt.

Fyrir liggur að laga til í húsinu og pakka niður því, sem ég ætla að taka með á morgun. Þar sem ég er enn lúin eftir helgina og í almennu letikasti, ákvað ég fyrst að setjast niður og horfa á eitthvað í sjónvarpinu. Komst svo að því að það er ekkert í kassanum. Hef ákaflega lítið þol fyrir sjónvarpsþáttum um fólk á eyðieyjum/sjóræningjaskipum/ferðalögum um heiminn, sem keppir í að gera ógeðslega hluti, nenni ekki að horfa á lokaþátt af einverri þáttaröð, sem ég hef aldrei horft á og langaði ekki að horfa á enn einn lögfræðingaþáttinn.

Fór í staðinn að vafra um netið, á ýmsar bloggsíður og hlusta á tónlist. Gummijoh.net lumar oft á ágætri tónlist og svo má finna eitt og annað á Myspace.com. (Hef reyndar velt því fyrir mér til hvers maður ætti að vera með Myspacesíðu og hef ekki komist að neinni niðurstöðu.) Síðast en ekki síst er snilldarsíðan last.fm, sem ég hef notað síðan í vor. Þar getur maður búið til sína eigin útvarpsstöð, ekki ólíkt og Launchcast, sem ég notaði mikið einu sinni, en er vonlaust að fá til að spila fyrir sig í fullum gæðum núna, út af einhverjum réttindamálum. Last FM er ekki með neitt svoleiðis vesen, svo þar er hægt að hlusta og hlusta og hlusta, án þess að ergja sig yfir ömurlegum hljómgæðum.

Hér er sýnishorn af því sem ég hef verið að hlusta á undanfarið...

42

Þá erum við orðin fjögur í kotinu aftur, en ekki sautján eða tuttugu, eins og á tímabili. Fæst höfum við verið níu, síðan á miðvikudag. Vissulega er nokkuð rólegra núna, en gestirnir voru aufúsugestir, sem var gaman að hafa. Úthlutun tjaldstæða, fyrir næstu fiskidagshelgi, hefur þegar farið fram.

Logi liggur í sófanum og horfir á The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, ég var að ljúka við að vaska upp. Sjálfvirka uppþvottavélin mín fór nefnilega heim til sín í dag.

Þrátt fyrir óumdeilt notagildi uppþvottavélar, er hún ekki efst á óskalistanum fyrir næstu fiskidagshelgi, heldur stór gaseldavél, með níutíu sentimetra ofni (eða tveimur ofnum). Og annað baðherbergi. Eitt klósett krefst góðrar samvinnu og magaheilsu allra, þegar svona margir eru í heimili...

Annars bara allt gott, nema okkur líður eins og sumarið sé búið. Dalvíkurdvölin senn á enda að sinni og alvara lífsins að taka við. Ég spái því að við fáum bæði heimþrá, þegar við förum héðan.

Hér er...

...ótrúlega margt fólk, sem gistir á tjaldstæðum, í húsagörðum og bara hverjum lausum bletti, sem finna má.

Mér skilst að fólk hafi verið duglegt að skreyta hús og garða, og börn vinafólks okkar spurðu, þegar þau óku inn í bæinn í gær, hvort það væru að koma jól á Dalvík. Það liggur við.

Ég hef reyndar ekki séð mikið af bænum, eiginlega bara götuna mína, enda verið mest í eldhúsinu tvo síðustu dagana. Okkar reiknast svo til, eftir gestabók, að hingað hafi komið um 600 manns í súpu í kvöld.

Vona að þeim hafi þótt súpan ágæt. Mér er nokkuð sama þótt ég sjái ekki fiskisúpu næstu vikuna, eða svo.

Fiskidagurinn nálgast...

...og allir sem vettlingi geta valdið á Dalvík, snyrta nú garða sína með flísatöngum og þrífa utan sem innan með eyrnapinnum. Þetta getur vissulega verið svolítið seinlegt, en fínt verður það.

Ég virðist hafa gleymt vettlingunum mínum og reyndar eiginmanninum líka í Reykjavík, þannig að enn er garðurinn okkar þakinn ógeðsmoldinni, sem rauk úr torfinu, sem pabbi og Logi rifu ofan af háaloftinu fyrir helgi, við eigum eftir að slá og það lítur út fyrir að trén, sem ég ætlaði að losa mig við, fái að tóra til haustsins. Svo rifjaðist það upp fyrir mér úti í Húsasmiðju í morgun, þegar einhver fór að tala um að hann hefði ekki fengið fiskidagsfiskinn, að okkar er ómálaður. Ég spái því að skreytingarnar á honum verði frekar mínímalískar.

Góðu fréttirnar eru þær, að frystikistan mín er að fyllast af fiski og það eru Ólafsfirðingar, sem eiga mestan heiður af því. Kjartan frændi minn kom með svo nýjan fisk í morgun, að ég hélt að ég þyrfti sjálf að sjá um að drepa hann. Svo leggur Samherji til fisk, en það veitir ekki af að hafa allar klær úti, því mér skilst að súpukokkar megi eiga von á fleirihundruð og fimmtíu manns í mat.

Logi fór líka í hina árlegu ferð í Rekstrarvörur í dag, (við förum reyndar oft í Rekstrarvörur, en þessi ferð er sérstök), til að kaupa skálar og skeiðar og allt mögulegt, og svo enn stærri pott, en við keyptum í fyrra og hitteðfyrra.

Á fimmtudaginn hefst svo eldamennskan, sem mun standa í tvo daga. Miðað við hvernig Logi lýsti eldamennsku minni um daginn, í þættinum hjá Sillu, mætti ætla að það væri bara eðlilegur tími fyrir eina máltíð á þessu heimili. Hann segir svo margt fallegt um mig, þessi elska...

* * *

Svo smá málfarstuð. Fljótlega ætla ég reyndar að tuða stórkostlega yfir málfari á fréttastofu Útvarps. Til dæmis þarf fréttamaðurinn, sem þar talaði um hreindýrsbelju með kálf, að láta athuga sig. Sá fréttina á vefnum í dag, eftir að mamma benti mér á hana. Ég veit því ekki hver er svo illa haldinn, að hann treystir sér ekki til að beygja hið fallega orð kýr, og skeytir þess vegna þessu ömurlega beljuorði við hreindýrið.

Þetta var útúrdúr. Mér fannst bara ágætt, í kjölfar verslunarmannahelgarinnar, þar sem margt fólk kom víða saman, að skella inn beygingu á orðinu þúsund, í boði Orðabókar Háskólans. Margir fóru flatt á þessu um helgina, í fjölmiðlum var endalaust talað um þúsundir, að ógleymdum öllum þeim tilvikum, þar sem talað var um mikið af fólki. Ég reyni stundum að sjá það fyrir mér, hvort það sjáist meira af fólki þar sem er mikið af því, heldur en þar sem er margt fólk... Hvað veit maður?

Afreksmaður í íþróttum

Helgi Seljan vill koma því á framfæri, vegna umfjöllunar Fréttablaðsins um hann í dag, að það er alls ekki rétt að hann sé ekki afreksmaður í íþróttum. Í fyrra mætti hann á eina æfingu hjá Boot Camp og í sjöunda bekk vann hann önnur verðlaun í glímu.

Rétt skal vera rétt...

Atriði 3

Gerðist rétt í þessu:
(SHV sest í sófann þar sem LBE er að horfa á einhverja mynd í sjónvarpinu.)

SHV: Oj, hvaða rosalega ljóta kona er þetta?
LBE: Steven Tyler.

Fjólublátt ljós við barinn

Nei, djók. En Lagavulin á stofuborðinu. Það er óendanlega svalt.

Það er sem sagt villt laugardagskvöld á Dallas. Eða svoleiðis. Við hjónin í rólegheitunum, örverpið (sem líka gengur undir nafninu Frumburðurinn) sofnað, og ég bíð bara eftir að nágrannarnir á ská bak við húsið mitt telji í og hefji partýlæti. Þannig hefur það verið um helgar fram til þessa, en í kvöld virðist tiltölulega rólegt. Kannski eru þeir búnir að fá nóg af partýhaldi, eða þetta voru unglingar að leika sér meðan foreldrarnir rúntuðu um með fellihýsið í góða veðrinu fyrir sunnan. Eða eitthvað.

(Hér kom stutt hlé, sem lesendur tóku ekki eftir, vegna þess að þetta blogg býður ekki upp á rauntímalestur. Hléið var tekið, meðan bloggari andaði í brúnan bréfpoka, til að jafna sig á að hafa skrifað "bíð" með ypsiloni. Sennilega er það merki (ypsilonið) um að ég þurfi að leggja mig. Þangað til hinn daginn.)

Mér dettur reglulega eitthvað stórsniðugt í hug að blogga um, en gleymi því jafnharðan. Þetta er vandamál, sem ég hef átt við að stríða býsna lengi. Einu sinni keypti ég mér svarta bók með teygju, eins og Denni er alltaf með, til þess að halda utan um alla þessa bráðsmellnu hluti og hugmyndir fyrir vinnuna. Gallinn var sá að í staðinn gleymdi ég bara bókinni alltaf einhvers staðar, svo þessi ráðagerð mín féll fljótt og örugglega um sjálfa sig.

Eitt og annað, sem ég man eftir að hafa látið mér detta í hug að skrifa um nýlega, en nenni ekki af því ég er ónytjungur:

1. Vitleysingarnir í Björgum Íslandi. Bjarga hverju? Frá hverjum - eða hverju?
2. Fleiri hégómanúmer. Mætti til dæmis KA FAN um daginn.
3. Skondnar samræður okkar hjóna. Þær koma bara ekki alveg nógu vel út fyrir mig (ég er svona Sideshow Bob) og ég gleymi þeim yfirleitt áður en ég næ að koma þeim frá mér.
4. Skemmtilegar tilviljanir, eins og að mæta gamla Peugeotinum mínum á leiðinni frá Flateyri í síðustu viku. Áttaði mig svo á að sennilega væri ég ein um að flokka þetta undir skemmtilega tilviljun.
5. Hvað Vestfirðir eru ótrúlega fallegir og gott að gista í Korpudal.
   
6. Beygingar töluorða.
7. Trjámorð.
8. Upprifjanir á verslunarmannahelgum. Klassískt á þessum tíma árs.
9. Frekara blogg um dásemdir Dalvíkur.
10. Hálfvitar.

Kannski kemur þetta einhvern tímann, en líklega ekki. Ég vil að lokum taka fram að mér hefur ekki dottið í hug að blogga um hundinn Lúkas. Það hefði verið að bera í bakkafullan Moggalækinn.

Heima er best

Við komum að sunnan í kvöld og sitjum nú í sófanum, dauðuppgefin af þvælingi og borgarveru. Það skemmtilega við þetta er, að báðum finnst við vera komin heim.

Ég ætla ekki að fara út fyrir Norðlendingafjórðung, nema ég neyðist til þess, næstu tvær vikurnar.

* * *

Ég hef aðeins tuðað yfir því við Dalvíkinga, sem ég hef hitt á förnum vegi, hvað mér finnst fólk hér keyra mikið. Miðað við stærð bæjarins, finnst mér að maður ætti næstum aldrei að þurfa að hreyfa bíl. Ég keyri lítið fyrir sunnan og enn minna hér, því nánast allt sem maður þarf á að halda hversdags, er á næstu grösum.

Ég þurfti að vísu að hringja í Loga fyrir helgi, og biðja hann að sækja mig út í kaupfélag, því ég var orðin of klyfjuð til að komast með pokana heim í einni ferð, en það heyrir nú til undantekninga.

Næstu daga mun ég samt væntanlega fara flestra minna ferða akandi, til að hlífa bæjarbúum við að sjá mig skakklappast um. Mér tókst nefnilega að stíga á nagla í morgun og er eins og hálfviti til gangs, fyrir utan hvað þetta er óþægilegt.

Annars sagði Logi mér um daginn, að hann hefði einhvern tímann lesið skýringu á þessari bílnotkun Dalvíkinga; hún helgaðist að einhverju leyti af skipulagi bæjarins, sem væri ekki sérlega vel fallinn til göngu. Kannski það.

* * *

Auglýsing: Við verðum í útvarpinu á sunnudaginn klukkan þrjú, hjá Silviu Berlusconi, öðru nafni Sigurlaugu Jónasdóttur, útvarpsbarni.

Af hverju er ég annars ekki með svona útvarpsþátt eins og Silla? Útvarp er svo óendanlega sniðugur miðill. Við, sem eigum rætur í útvarpi, vitum að bæði sjónvarpið og internetið er bara bóla.

Sem sagt; Rás eitt, klukkan fimmtán, sunnudag. - Kúnstpása. - Umræðuefnið á að vera matur. Sjáum til.

Allý Bo-tel

Sá sem fattar fyrirsögnina núna, án þess að lesa lengra, á inni kaffibolla hjá mér.

Ég er sem sagt að lesa Harry Potter. Eiginmaðurinn keypti bókina óbeðinn á Akureyri á föstudagskvöldið og kom með hana heim um miðja nótt. Ég þurfti að beita mig hörðu til að byrja ekki strax að lesa, því þá hefði ekki verið neitt afmæli á laugardaginn. Í það minnsta engin veisla.

Er nú að komast á þokkalegt skrið í lestrinum og lofar bókin góðu. Sé samt eftir að hafa ekki lesið sjöttu bókina aftur, eins og ég sá að stúlkan í móttökunni á hinu ágæta byggðasafni Dalvíkinga á Hvoli var að gera í síðustu viku. Eitthvað hefur fennt yfir atburði þeirrar bókar á þesssum tveimur árum frá því ég las hana í bakgarðinum á Ránargötunni.

Ekki fleira að sinni. Tölvan lætur vita að hún sé að verða rafmagnslaus.

Over and out.

Skortur

Titillinn minnti mig á ljóð, sem heitir Sultur, en það lásum við í íslensku hjá Sverri Páli í menntaskóla. Að óathuguðu máli hefði það getað fjallað um allskonar sultur, en að sjálfsögðu var inntakið allt annað og alvarlegra, en mér finnst samt tilhugsunin alltaf svolítið fyndin. Jarðarberja-sultur. (Enda sjaldan verið svöng lengur, en sem nemur tímanum sem það tekur magann að gefa heilanum til kynna að hann sé tómur. Maginn, altso.)

Skorturinn, sem ég var að hugsa um snýst reyndar um mat. Sennilega eru fáir að hugsa um næstu kvöldmáltíð klukkan tvö að nóttu, en ég er að reyna að finna mig í húsmóðurhlutverkinu. Á morgun stendur til að baka í formið góða sem fannst á Akureyri og skella í nokkrar kökur aðrar, en maðurinn lifir ekki á brauði einu saman og þá alls ekki á kökum.

Þar kemur að skortinum. Mig langaði nefnilega í fisk. Ég veit ekki alveg hvernig staðan er á fiskúrvalinu í kaupfélaginu hér (sem nú heitir Samkaup, en ég kalla aldrei neitt annað en kuffélajið), en rámar í ágætis kjötborð þar. Hér er engin fiskbúð. Og ekki heldur á Akureyri, ef út í það er farið. Þar var slík verslun lengi vel, en hún lagði upp laupana fyrir nokkrum árum, gafst upp í samkeppninni við fiskborð stórmarkaðanna. Mér finnst það galli, því það er gaman að versla í fiskbúðum, í það minnsta ef maður er með fagmann bak við búðarborðið og góða fiskilykt í nefinu.

Í Eyjafirði er því raunverulegur skortur á fiskbúðum. Ég velti fyrir mér hvort enn sé fiskbúð á Húsavík? Eða hvort helstu sjávarpláss landsins eigi það sameiginlegt að vera fiskbúðarlaus?

Verkefni morgundagsins, fyrir utan kökubaksturinn og mögulega heimsókn með tengdó á byggðasafnið á Hvoli, er því að rannsaka fisklager kaupfélagsins. Annars verð ég bara að senda frumburðinn, veiðikló heimilisins, niður á bryggju með stöng.