Fyrirsögnin gæti alveg...

...verið áfram: "Þetta er nú ljóta veðrið". Það rigndi svo brjálæðislega þegar ég kom út úr Skaftahlíðinni, að ef ég hefði verið mikið seinni, hefði bíllinn minn verið flotinn burt.

Ýmsum þykir ég ekkert sérlega dugleg að blogga. Það er ekki alveg galið, en ég er venjulega svo þurrausin þegar ég kem heim á kvöldin, að ég næ rétt að vera mamma í svona klukkutíma, einn og hálfan á góðum degi, borða og gefa öðrum að borða, svæfa, og koma sjálfri mér í rúmið. Inn í þetta prógramm hefur mér ekki tekist að koma reglulegu bloggi, sem er þó sennilega ekki eina ástæðan fyrir bloggfallinu, heldur almennur skortur á sköpunargáfu.

Og svo vaknar aumingja litla barnið mitt alltaf, ef mér á annað borð dettur í hug að setjast niður og skrifa eitthvað. Kannski ekki nema von að hún sé svefnlétt, litla skottið búið að taka átta tennur á mánuði. Það tekur á.

Eins og við manninn mælt, heyrist í hlustunartækinu: Maaaammmma....