Atriði 3

Gerðist rétt í þessu:
(SHV sest í sófann þar sem LBE er að horfa á einhverja mynd í sjónvarpinu.)

SHV: Oj, hvaða rosalega ljóta kona er þetta?
LBE: Steven Tyler.

Fjólublátt ljós við barinn

Nei, djók. En Lagavulin á stofuborðinu. Það er óendanlega svalt.

Það er sem sagt villt laugardagskvöld á Dallas. Eða svoleiðis. Við hjónin í rólegheitunum, örverpið (sem líka gengur undir nafninu Frumburðurinn) sofnað, og ég bíð bara eftir að nágrannarnir á ská bak við húsið mitt telji í og hefji partýlæti. Þannig hefur það verið um helgar fram til þessa, en í kvöld virðist tiltölulega rólegt. Kannski eru þeir búnir að fá nóg af partýhaldi, eða þetta voru unglingar að leika sér meðan foreldrarnir rúntuðu um með fellihýsið í góða veðrinu fyrir sunnan. Eða eitthvað.

(Hér kom stutt hlé, sem lesendur tóku ekki eftir, vegna þess að þetta blogg býður ekki upp á rauntímalestur. Hléið var tekið, meðan bloggari andaði í brúnan bréfpoka, til að jafna sig á að hafa skrifað "bíð" með ypsiloni. Sennilega er það merki (ypsilonið) um að ég þurfi að leggja mig. Þangað til hinn daginn.)

Mér dettur reglulega eitthvað stórsniðugt í hug að blogga um, en gleymi því jafnharðan. Þetta er vandamál, sem ég hef átt við að stríða býsna lengi. Einu sinni keypti ég mér svarta bók með teygju, eins og Denni er alltaf með, til þess að halda utan um alla þessa bráðsmellnu hluti og hugmyndir fyrir vinnuna. Gallinn var sá að í staðinn gleymdi ég bara bókinni alltaf einhvers staðar, svo þessi ráðagerð mín féll fljótt og örugglega um sjálfa sig.

Eitt og annað, sem ég man eftir að hafa látið mér detta í hug að skrifa um nýlega, en nenni ekki af því ég er ónytjungur:

1. Vitleysingarnir í Björgum Íslandi. Bjarga hverju? Frá hverjum - eða hverju?
2. Fleiri hégómanúmer. Mætti til dæmis KA FAN um daginn.
3. Skondnar samræður okkar hjóna. Þær koma bara ekki alveg nógu vel út fyrir mig (ég er svona Sideshow Bob) og ég gleymi þeim yfirleitt áður en ég næ að koma þeim frá mér.
4. Skemmtilegar tilviljanir, eins og að mæta gamla Peugeotinum mínum á leiðinni frá Flateyri í síðustu viku. Áttaði mig svo á að sennilega væri ég ein um að flokka þetta undir skemmtilega tilviljun.
5. Hvað Vestfirðir eru ótrúlega fallegir og gott að gista í Korpudal.
   
6. Beygingar töluorða.
7. Trjámorð.
8. Upprifjanir á verslunarmannahelgum. Klassískt á þessum tíma árs.
9. Frekara blogg um dásemdir Dalvíkur.
10. Hálfvitar.

Kannski kemur þetta einhvern tímann, en líklega ekki. Ég vil að lokum taka fram að mér hefur ekki dottið í hug að blogga um hundinn Lúkas. Það hefði verið að bera í bakkafullan Moggalækinn.

Heima er best

Við komum að sunnan í kvöld og sitjum nú í sófanum, dauðuppgefin af þvælingi og borgarveru. Það skemmtilega við þetta er, að báðum finnst við vera komin heim.

Ég ætla ekki að fara út fyrir Norðlendingafjórðung, nema ég neyðist til þess, næstu tvær vikurnar.

* * *

Ég hef aðeins tuðað yfir því við Dalvíkinga, sem ég hef hitt á förnum vegi, hvað mér finnst fólk hér keyra mikið. Miðað við stærð bæjarins, finnst mér að maður ætti næstum aldrei að þurfa að hreyfa bíl. Ég keyri lítið fyrir sunnan og enn minna hér, því nánast allt sem maður þarf á að halda hversdags, er á næstu grösum.

Ég þurfti að vísu að hringja í Loga fyrir helgi, og biðja hann að sækja mig út í kaupfélag, því ég var orðin of klyfjuð til að komast með pokana heim í einni ferð, en það heyrir nú til undantekninga.

Næstu daga mun ég samt væntanlega fara flestra minna ferða akandi, til að hlífa bæjarbúum við að sjá mig skakklappast um. Mér tókst nefnilega að stíga á nagla í morgun og er eins og hálfviti til gangs, fyrir utan hvað þetta er óþægilegt.

Annars sagði Logi mér um daginn, að hann hefði einhvern tímann lesið skýringu á þessari bílnotkun Dalvíkinga; hún helgaðist að einhverju leyti af skipulagi bæjarins, sem væri ekki sérlega vel fallinn til göngu. Kannski það.

* * *

Auglýsing: Við verðum í útvarpinu á sunnudaginn klukkan þrjú, hjá Silviu Berlusconi, öðru nafni Sigurlaugu Jónasdóttur, útvarpsbarni.

Af hverju er ég annars ekki með svona útvarpsþátt eins og Silla? Útvarp er svo óendanlega sniðugur miðill. Við, sem eigum rætur í útvarpi, vitum að bæði sjónvarpið og internetið er bara bóla.

Sem sagt; Rás eitt, klukkan fimmtán, sunnudag. - Kúnstpása. - Umræðuefnið á að vera matur. Sjáum til.

Allý Bo-tel

Sá sem fattar fyrirsögnina núna, án þess að lesa lengra, á inni kaffibolla hjá mér.

Ég er sem sagt að lesa Harry Potter. Eiginmaðurinn keypti bókina óbeðinn á Akureyri á föstudagskvöldið og kom með hana heim um miðja nótt. Ég þurfti að beita mig hörðu til að byrja ekki strax að lesa, því þá hefði ekki verið neitt afmæli á laugardaginn. Í það minnsta engin veisla.

Er nú að komast á þokkalegt skrið í lestrinum og lofar bókin góðu. Sé samt eftir að hafa ekki lesið sjöttu bókina aftur, eins og ég sá að stúlkan í móttökunni á hinu ágæta byggðasafni Dalvíkinga á Hvoli var að gera í síðustu viku. Eitthvað hefur fennt yfir atburði þeirrar bókar á þesssum tveimur árum frá því ég las hana í bakgarðinum á Ránargötunni.

Ekki fleira að sinni. Tölvan lætur vita að hún sé að verða rafmagnslaus.

Over and out.

Skortur

Titillinn minnti mig á ljóð, sem heitir Sultur, en það lásum við í íslensku hjá Sverri Páli í menntaskóla. Að óathuguðu máli hefði það getað fjallað um allskonar sultur, en að sjálfsögðu var inntakið allt annað og alvarlegra, en mér finnst samt tilhugsunin alltaf svolítið fyndin. Jarðarberja-sultur. (Enda sjaldan verið svöng lengur, en sem nemur tímanum sem það tekur magann að gefa heilanum til kynna að hann sé tómur. Maginn, altso.)

Skorturinn, sem ég var að hugsa um snýst reyndar um mat. Sennilega eru fáir að hugsa um næstu kvöldmáltíð klukkan tvö að nóttu, en ég er að reyna að finna mig í húsmóðurhlutverkinu. Á morgun stendur til að baka í formið góða sem fannst á Akureyri og skella í nokkrar kökur aðrar, en maðurinn lifir ekki á brauði einu saman og þá alls ekki á kökum.

Þar kemur að skortinum. Mig langaði nefnilega í fisk. Ég veit ekki alveg hvernig staðan er á fiskúrvalinu í kaupfélaginu hér (sem nú heitir Samkaup, en ég kalla aldrei neitt annað en kuffélajið), en rámar í ágætis kjötborð þar. Hér er engin fiskbúð. Og ekki heldur á Akureyri, ef út í það er farið. Þar var slík verslun lengi vel, en hún lagði upp laupana fyrir nokkrum árum, gafst upp í samkeppninni við fiskborð stórmarkaðanna. Mér finnst það galli, því það er gaman að versla í fiskbúðum, í það minnsta ef maður er með fagmann bak við búðarborðið og góða fiskilykt í nefinu.

Í Eyjafirði er því raunverulegur skortur á fiskbúðum. Ég velti fyrir mér hvort enn sé fiskbúð á Húsavík? Eða hvort helstu sjávarpláss landsins eigi það sameiginlegt að vera fiskbúðarlaus?

Verkefni morgundagsins, fyrir utan kökubaksturinn og mögulega heimsókn með tengdó á byggðasafnið á Hvoli, er því að rannsaka fisklager kaupfélagsins. Annars verð ég bara að senda frumburðinn, veiðikló heimilisins, niður á bryggju með stöng.

Ég er...

...andleg eyðimörk þessa dagana, eins og sjá má á blogginu. Hér er býsna gestkvæmt og skapandi störf eru aðallega unnin í eldhúsinu.

Framundan er árs afmæli yngsta barnsins og ferðinni heitið til Akureyrar að kaupa bangsaform.

Fleira er ekki í fréttum. Held ég. Annars gæti það alveg verið, ef hausinn á mér væri ekki teflonhúðaður af ferðalögum og svefnleysi.

P.s. Ef einhver hefur áhuga á að spila golf við kjöraðstæður ætti hann að skella sér á völlinn í Svarfaðardal núna. Hér er stafalogn, sautján stiga hiti og sólarlaust. Golfveður eins og best verður á kosið.

Úrvals þjónusta við lesendur

Það er ekki oft sem ég græt af hlátri yfir bloggfærslum annarra. (Já, lesið milli línanna. Annarra.) Það gerði ég nú samt áðan, sitjandi í sófanum í sómabænum Dalvík, enda ástæða til. Datt inn á blogg manns að nafni Trausti, í gegnum Ívar Pál, sem heldur úti einu súrasta, en jafnframt fyndnasta, bloggi landsins og hefur gert lengi af mikilli staðfestu. Ég hafði til dæmis ekki gert mér grein fyrir því, fyrr en nú nýlega, hvað fagfjárfestir er hrikalega fyndið orð.

Trausti þessi ákvað sem sagt að fara yfir og reyna að skýra ýmis leitarorð, sem hefðu leitt fólk inn á bloggið hjá honum. Ég las listann yfir fyrir Loga, og þurfti nokkrar tilraunir til að komast í gegnum eftirfarandi setningu: "vökvi í höfði - Nú er ég aftur tekinn í bólinu. Það er samt vafalaust mjög vont og óæskilegt að hafa vökva í höfði. Leitaðu tafarlaust til læknis."

Óútskýranlega fyndið.

S. Paug

Til er hópur fólks, sem treystir sér ekki til að læra venjuleg bílnúmer, og merkir því bílana sína sérstaklega. Þá er ég ekki að tala um húsbílaeigendur, heldur fólk með hégómanúmer.

Opinberlega heita þau víst einkanúmer, en Kaninn kallar þau vanity plates, sem er skemmtilega gott heiti og þjált í þýðingu.

Þessar hégómaplötur eru vissulega afar misjafnar. Sumar eru þó þannig að maður brosir út í annað, stundum leynir sér ekki að undir stýri er mikill húmoristi. Sá sem á númerið 313 er t.d. alls ekki svo galinn.

Ég hef samt sjaldan hlegið eins mikið og fyrir nokkrum dögum, þegar fram hjá mér keyrði bíll, sennilega í eigu manns, sem gæti heitið Guðmundur Örn, Gunnar Örn eða jafnvel Guðbjartur Örn, svo nokkrar möguleikar séu nefndir. Allavega virðist hann heita of löngu nafni fyrir svona hégómaplötu, og hefur valið styttinguna G Örn.

Þangað til annað kemur í ljós, leyfi ég mér að ætla að honum finnist þetta jafn fyndið og mér.

Norðvestan 1 m/s. Hiti 6 stig.

Fyrirsögnin skal lesin ofan í góða könnu. Þannig hljómar hún nákvæmlega eins og veðurfregnir frá Veðurstofu Íslands.

Þær ku víst vera lesnar með erlendum hreimi þessa dagana, sem hefur truflað suma dygga veðurfregnahlustendur svo mikið, að einhver kona sá sig knúna í Mogganum í síðustu viku til að taka upp hanskann fyrir útlenska veðurfræðinginn (sem talar að sögn alveg ljómandi íslensku).

Meira hvað fólk getur látið trufla sig. (Segir innanhússmeistarinn í tuði, fullur vandlætingar.)

Annars er fyrirsögnin tengd veðrinu hér út með firði Eyja. Hér vorar ágætlega.

* * *

Við erum sem sagt komin norður. Fengum vinkonu okkar til að búa í íbúðinni okkar fyrir sunnan, til að passa húsið og kettina. Securitas tekur víst ekki að sér að gefa köttum, þótt starfsmennirnir þar séu liðlegir.

* * *

Glöggir lesendur taka ef til vill eftir því að þetta er skrifað óvenju árla morguns. Hér er friðsældin svo mikil, að maður vaknar með fuglunum. Þeir eru helsta truflunin á Dalvík, ef truflun skyldi kalla.

Stásskona

Þórdís spyr um íslenskt orð yfir trophy wife. Bein þýðing væri væntanlega sigurverðlaunaeiginkona. Það er frekar óþjált, svo ég legg til orðið stásskona.

* * *

Tilefni pælinga Þórdísar var skilnaður Salmans Rushdie og eiginkonu hans. Ef maður hugsar um þetta fyrirbæri, kemur fljótlega upp í hugann að svona stásskonur virðast tíðkast víða í íþróttaheiminum.

Oft virðist fólk spila í sömu deild, auðvitað eru margir íþróttamenn dáindisfallegir á að líta og vel á sig komnir. Kylfingar eru þó sennilega sá hópur íþróttamanna, sem bera það minnst með sér að vera einmitt það; íþróttamenn.

Þeim hefur þó mörgum hverjum, eins og kollegum þeirra í öðrum greinum, heppnast að ná sér í ansi lögulegar eiginkonur, gjarnan í yngri kantinum, sem eru til í að deila með þeim vinningsfénu.

Þetta eru örugglega ágætismenn, en ég er ekki viss um að allar skutlurnar, sem eru með þeim núna, hefðu séð í gegnum æpandi bolabrúnkuna, hvítu höndina og húfufarið, sem einkennir flesta langt leidda golfara. Og í tilfelli sumra; ístruna, rauða hárið og kartöflunefið.

En svo verður maður alltaf að muna að maður kann ekki söguna alla og kannski er þetta betra svona, að fólk nái að líta framhjá yfirborðinu á hinn sanna innri mann...

*Myndin er af Melaniu Knauss, nýjustu eiginkonu Donalds Trump. Hann á golfvelli.

Ljónið á veginum

Ég nefndi það um daginn að ég gæti hæglega fallið í bíladellugryfjuna. Ég hefði sennilega átt að segja að ég væri með óvirka bíladellu. Hún fær yfirleitt ekki að blómstra, en í gærkvöldi náði hún sér á strik.

Ég fór að skoða Peugeotsíðuna og komst að því að nýr bíll, sem heitir Peugeot 308 er að koma á markað. Mér finnst hann æði og langar alveg að eignast þannig bíl.

Við áttum Peugeot 307 station, með glerþaki, sem er ótrúlega skemmtilegur fídús og virðist hafa orðið svo vinsæll hjá framleiðendum bílanna að flestar nýju týpurnar líta út fyrir að vera með glerþaki.

Peugeot og ég höfum átt samleið óslitið í ellefu ár. - Ég er sem sagt með netta Peugeotdellu. Hún byrjaði þegar ég var ólétt af syni mínum. Þá vantaði mig hentugan fjölskyldubíl, sem myndi ekki fara með fjárhaginn hjá rúmlega tvítugum námsmanni í leiguíbúð. Ég keypti þá ótrúlega lítið keyrðan, átta ára gamlan Peugeot 405, dekurbíl, sem gamall maður á Akureyri hafði átt.

Hann átti ég í sjö ár við mikla ánægju okkar beggja, mín og bílsins, en síðustu tvö árin fékk hann félagsskap á stæðinu, því þá höfðum við keypt næstu kynslóð (eða þarnæstu), Peugeot 406, árgerð 2000. Yndislegt að keyra hann og þeir sem hafa prófað þekkja Peugeotfjöðrunina, sem er ótrúlega mjúk og ég held að sé alveg sérstakt franskt fyrirbæri.

Síðan eignaðist ég Peugeot 206, sem var alltaf í geysilegu uppáhaldi hjá syni mínum, en var seldur þegar þurfti að kaupa fullorðinn bíl fyrir alla fjölskylduna. Þá varð 307 með aukasæti fyrir valinu. Mjög sniðugt; ekki risabíll, en sæti fyrir alla.

307 varð að víkja fyrir amerísku rútunni sem við ökum um á núna (aðallega Logi þó), Dodge, með sætum fyrir sjö og stóru farangursrými, þannig að þótt í honum sitji sjö, er samt pláss fyrir vagninn aftan við sætinn og meira til. Hann er líka með geymslurými ofan í gólfinu, sem rúmar helling. Kaninn kann svo sem alveg að smíða góða fjölskyldubíla.

Þegar ég var ólétt af Brynhildi keyptum við svo annan Peugeot 206, en station í þetta sinn, sem er smábíll, en samt með nógu plássi fyrir barnavagninn.

Ég prófaði líka Peugeot 1007, sem er enn meiri smábíll, með rennihurðum, en það er algjör snilld í borg, þar sem öll bílastæði virðast vera miðuð við Austin Mini. Hann var bara ekki nógu stór fyrir mig, meðan ég er í þessari barnavagnaútgerð.

Nú á ég nýjan draumabíl (fyrir utan nýja 308, 407 og 607, að ógleymdum jeppanum, 4007, sem er á leiðinni), en það er þessi hér: Peugeot 207 station. Mér skilst að hann sé ekki kominn til landsins enn, en mig langar...

Frúin myndi vissulega hlæja í betri bíl.