Samúðarkveðjur til laganema

Páll Hreinsson prófessor er að verða hæstaréttardómari. Ég skil vel að menn vilji hann í réttinn, en það er geysileg eftirsjá að honum í lagadeildinni. Nú á ég reyndar ekki eftir neina kúrsa, en ég ber vissulega umhyggju fyrir komandi kynslóðum laganema og votta þeim samúð mína. Að þeir fái ekki að sitja tíma hjá Páli Hreinssyni í stjórnsýslurétti eða öðrum greinum, sem hann hefur kennt gegnum tíðina er hreint út sagt agalegt.

Hann er frábær kennari, veit allt (og þá meina ég allt) sem hægt er að vita um það sem hann kennir, og ef vera kynni að einhver spyrði um eitthvað, sem hann var ekki alveg klár á, (eins og gefur að skilja gerðist það sárasjaldan) gat sá hinn sami verið viss um að fá gott svar í næsta tíma.

Sennilega hefði hann orðið góður í hverju sem hann hefði tekið sér fyrir hendur; ef ég man rétt valdi hann á milli orgelleiks og lögfræði. Í fúlustu alvöru. Hann varð bara að gefa sig allan í annað hvort.

Afburðir kosta, þannig er það nú bara. Og nú verður hann afburðahæstaréttardómari.

Órækt og óminni

Þetta blogg er vanrækt. Ég hef annir mér til afsökunar. Ég þekki fólk sem bloggar sáralítið og hefur ekkert sér til afsökunar. Nú ætla ég ekki að fara neitt að nafngreina þetta fólk, en það veit við hverja ég á og tekur þetta til sín.

Svo skal böl bæta...

* * *

Hvað skyldi þá vera að frétta? Tja. Í gær drap ég geitung. Það telst stórfrétt á mínu heimili, enda drep ég ekkert kvikt, nema roðamaura. Einhverra hluta vegna ná þeir ekki inn á friðunarlistann hjá mér. Geitungurinn þessi var að gera sér dælt við Brynhildi, og lengra nær ekki mannúð mín gagnvart þessum kvikindum. Hitt skiptið sem ég hef drepið geitung, þá reyndar heilan hóp þeirra, réðust ófétin á son minn og stungu illa. Hann rifjar þetta enn stöku sinnum upp, og það er til marks um hetjudáð mína, að honum er það miklu minnisstæðara hvað ég myrti flugufávitana með miklum tilþrifum, heldur en hversu bólginn og sár hann var um allan líkamann.

Svo er ég líka byrjuð að vinna aftur, og er í óða önn að samhæfa fjölskyldulíf og vinnu. Það er nú ljóta rassgatið. Ég mæli eindregið með því að fólk eigi börn meðan á námi stendur, og þá meina ég háskólanámi, það er óþarfi að börn eigi börn, því þótt það sé leiðinlegt að vera í prófum fram að jólum í stað þess að föndra með börnunum og allt það, þá er maður meira sjálfs sín herra, heldur en flestir eru í vinnu.

* * *

Annars er örugglega tíðindalaust á vesturvígstöðvunum, eða ég er búin að gleyma flestu markverðu. Við Inga fórum reyndar í dag og keyptum okkur minnisbækur. Mér veitir ekki af. Þurfti að hringja í mömmu í kvöld, til að spyrja hana hvað hún hefði talað um við mig þegar hún hringdi einhvern tímann eftir hádegi. Ég gat ómögulega munað það. Svo rann upp fyrir mér ljós í gærkvöldi, - ég hafði fyrir tveimur vikum lofað að skrifa smá minningarbrot fyrir ágætan mann, og senda honum umhælis. Svo steingleymdi ég því bara. Nú vil ég taka fram að ég hef aldrei sniffað lím, en mér þykir góð lykt af bensíni. Held að ég hafi bara dælt sjálf svona þrisvar á bílinn í sumar, svo ekki getur það verið málið.

Held að svarið hljóti að vera truflaður svefn, því einhvern tímann las ég það að mæður ungra barna stríddu við slæmt skammtímaminni. Það þyldi ekki allt þetta svefnleysi og/eða sírofinn svefn. Ég glími við hvort tveggja.

Inga sagði meira að segja í dag þar sem við sátum og borðuðum: "Er þetta hádegið þar sem ég blaðra og blaðra og þú situr bara og þegir?"

Þetta er í sjálfu sér ekkert merkilegt, nema fyrir þær sakir að ég hélt ég hefði verið að halda uppi samræðum. Jafnvel hrókasamræðum. Að sögn hafði ég bara setið og japlað á samlokunni minni án þess að segja orð.

Þarna er kannski komin skýringin á því af hverju ég held því reglulega fram að Logi muni ekkert sem ég segi honum. Ég hef sennilega aldrei sagt það.

Ómenning í Vesturbænum og verslunarfælni

Við mæðgurnar látum menningarnótt vandlega fram hjá okkur fara þetta árið. Þetta er önnur menningarnótt Brynhildar, sem svaf mestalla þá síðustu (og daginn líka), meðan ég var á haus í eldhúsinu að elda ofan í þrjúhundruð manns, sem mættu til okkar í súpupartý í garðinn á Ránargötu. Sennilega er Hulda, fyrrverandi nágrannakona okkar með súpu núna, en við mæðgur erum kvefaðar fyrir allan peninginn og létum okkur nægja að fara út í okkar eigin garð í dag.

Afrekuðum reyndar að fara út í Melabúð, sem er afrek, bæði vegna heilsuleysisins og svo vegna þess að við Brynhildur virðumst þjást af sama kvilla og Jodie Foster; innkaupafælni. Það bregst ekki að Brynhildur fer að væla í kerrunni, um það bil hálfri mínútu eftir að ég fer með hana inn í búð. Stundum nær hún að halda aðeins lengur út, ef hún fær að sitja í innkaupakerru, en ekki í sinni eigin, en það er þó engin regla.

Mér finnst svo leiðinlegt í búðum, að ég held stundum að ég hafi fundið upp alveg nýja sparnaðarleið. Oft kaupi ég mér ekki hluti, sem mér þó finnst mig vanta, vegna þess að ég fæ mig ekki til þess. Svo tek ég rispur á milli, hysja upp um mig og skeinist í næstu verslunarmiðstöð og reyni að kaupa allt, sem mig mögulega gæti vantað næsta hálfa árið eða svo. Mér fannst reyndar best að kaupa skó og föt á mig og krakkana í útlöndum, en síðan örverpið kom í heiminn, hef ég verið afar heimakær og hef þess vegna þurft að gera þetta hér.

Ég fer yfirleitt með lista í búðina, því annars gleymi ég helmingnum og þarf að fara aftur, sem er ómögulegt. Ég hef nefnilega komist að því að einhver mekanismi í hausnum á mér læsist eftir smástund inni í t.d. matvöruverslunum, þannig að mér finnst eins og ég þurfi ekki að kaupa fleira og geti bara komið mér út.

Stundum þyrmir líka yfir mig þegar ég kem á kassann, og horfi á hlut eftir hlut renna eftir bandinu, vitandi að ég þarf að setja hvern einasta ofan í poka, drösla þeim út í bíl og taka svo allt upp heima og raða í skápa. Ég veit alveg að þetta er óumflýjanlegt og hluti af daglegu lífi, en mér finnst þetta sjúklega leiðinlegt.

Undantekningar frá verslunarleiðindunum eru apótek og bakarí. Og mögulega svona bykohúsasmiðjubúðir.

Sennilega er samt ágætt að eiga ekki við mikið stærri vandamál að stríða, en að leiðast búðarferðir, vera með hálsbólgu og kvef og - ehemm - missa af menningarnótt í miðborginni.

Bjána Legt

Dóttir mín stillti á sjónvarpsmarkaðinn á Skjá einum í morgun. Verið var að auglýsa vöru, sem þar heitir Grenningar Tvennan. Jamm, segi og skrifa Grenningar Tvennan.

Þetta þótti mér óheyrilega vitlaust. Í fyrsta lagi að halda því fram að eitthvert duft, sem ætlað er til átu, geti verið grennandi, (án þess að vera eitthvert ólöglegt eiturbras) og í öðru lagi að klúðra heitinu á því svona gjörsamlega.

Það finnst mér, í besta falli, vera Bjána Legt.

Frestur er á illu bestur

Ég sit hér með kaffi í glasi, sem ég missti næstum á leiðinni inni í stofu, af því ég drekk svo heitt kaffi, að ég get ekki haldið á því, nema í könnu. Hef oft spáð í að láta athuga þetta drykkjarhitaþol. Mældi einhvern tímann kaffið mitt og komst að því að það var um 70° heitt.

Fyrir liggur að laga til í húsinu og pakka niður því, sem ég ætla að taka með á morgun. Þar sem ég er enn lúin eftir helgina og í almennu letikasti, ákvað ég fyrst að setjast niður og horfa á eitthvað í sjónvarpinu. Komst svo að því að það er ekkert í kassanum. Hef ákaflega lítið þol fyrir sjónvarpsþáttum um fólk á eyðieyjum/sjóræningjaskipum/ferðalögum um heiminn, sem keppir í að gera ógeðslega hluti, nenni ekki að horfa á lokaþátt af einverri þáttaröð, sem ég hef aldrei horft á og langaði ekki að horfa á enn einn lögfræðingaþáttinn.

Fór í staðinn að vafra um netið, á ýmsar bloggsíður og hlusta á tónlist. Gummijoh.net lumar oft á ágætri tónlist og svo má finna eitt og annað á Myspace.com. (Hef reyndar velt því fyrir mér til hvers maður ætti að vera með Myspacesíðu og hef ekki komist að neinni niðurstöðu.) Síðast en ekki síst er snilldarsíðan last.fm, sem ég hef notað síðan í vor. Þar getur maður búið til sína eigin útvarpsstöð, ekki ólíkt og Launchcast, sem ég notaði mikið einu sinni, en er vonlaust að fá til að spila fyrir sig í fullum gæðum núna, út af einhverjum réttindamálum. Last FM er ekki með neitt svoleiðis vesen, svo þar er hægt að hlusta og hlusta og hlusta, án þess að ergja sig yfir ömurlegum hljómgæðum.

Hér er sýnishorn af því sem ég hef verið að hlusta á undanfarið...

42

Þá erum við orðin fjögur í kotinu aftur, en ekki sautján eða tuttugu, eins og á tímabili. Fæst höfum við verið níu, síðan á miðvikudag. Vissulega er nokkuð rólegra núna, en gestirnir voru aufúsugestir, sem var gaman að hafa. Úthlutun tjaldstæða, fyrir næstu fiskidagshelgi, hefur þegar farið fram.

Logi liggur í sófanum og horfir á The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, ég var að ljúka við að vaska upp. Sjálfvirka uppþvottavélin mín fór nefnilega heim til sín í dag.

Þrátt fyrir óumdeilt notagildi uppþvottavélar, er hún ekki efst á óskalistanum fyrir næstu fiskidagshelgi, heldur stór gaseldavél, með níutíu sentimetra ofni (eða tveimur ofnum). Og annað baðherbergi. Eitt klósett krefst góðrar samvinnu og magaheilsu allra, þegar svona margir eru í heimili...

Annars bara allt gott, nema okkur líður eins og sumarið sé búið. Dalvíkurdvölin senn á enda að sinni og alvara lífsins að taka við. Ég spái því að við fáum bæði heimþrá, þegar við förum héðan.

Hér er...

...ótrúlega margt fólk, sem gistir á tjaldstæðum, í húsagörðum og bara hverjum lausum bletti, sem finna má.

Mér skilst að fólk hafi verið duglegt að skreyta hús og garða, og börn vinafólks okkar spurðu, þegar þau óku inn í bæinn í gær, hvort það væru að koma jól á Dalvík. Það liggur við.

Ég hef reyndar ekki séð mikið af bænum, eiginlega bara götuna mína, enda verið mest í eldhúsinu tvo síðustu dagana. Okkar reiknast svo til, eftir gestabók, að hingað hafi komið um 600 manns í súpu í kvöld.

Vona að þeim hafi þótt súpan ágæt. Mér er nokkuð sama þótt ég sjái ekki fiskisúpu næstu vikuna, eða svo.

Fiskidagurinn nálgast...

...og allir sem vettlingi geta valdið á Dalvík, snyrta nú garða sína með flísatöngum og þrífa utan sem innan með eyrnapinnum. Þetta getur vissulega verið svolítið seinlegt, en fínt verður það.

Ég virðist hafa gleymt vettlingunum mínum og reyndar eiginmanninum líka í Reykjavík, þannig að enn er garðurinn okkar þakinn ógeðsmoldinni, sem rauk úr torfinu, sem pabbi og Logi rifu ofan af háaloftinu fyrir helgi, við eigum eftir að slá og það lítur út fyrir að trén, sem ég ætlaði að losa mig við, fái að tóra til haustsins. Svo rifjaðist það upp fyrir mér úti í Húsasmiðju í morgun, þegar einhver fór að tala um að hann hefði ekki fengið fiskidagsfiskinn, að okkar er ómálaður. Ég spái því að skreytingarnar á honum verði frekar mínímalískar.

Góðu fréttirnar eru þær, að frystikistan mín er að fyllast af fiski og það eru Ólafsfirðingar, sem eiga mestan heiður af því. Kjartan frændi minn kom með svo nýjan fisk í morgun, að ég hélt að ég þyrfti sjálf að sjá um að drepa hann. Svo leggur Samherji til fisk, en það veitir ekki af að hafa allar klær úti, því mér skilst að súpukokkar megi eiga von á fleirihundruð og fimmtíu manns í mat.

Logi fór líka í hina árlegu ferð í Rekstrarvörur í dag, (við förum reyndar oft í Rekstrarvörur, en þessi ferð er sérstök), til að kaupa skálar og skeiðar og allt mögulegt, og svo enn stærri pott, en við keyptum í fyrra og hitteðfyrra.

Á fimmtudaginn hefst svo eldamennskan, sem mun standa í tvo daga. Miðað við hvernig Logi lýsti eldamennsku minni um daginn, í þættinum hjá Sillu, mætti ætla að það væri bara eðlilegur tími fyrir eina máltíð á þessu heimili. Hann segir svo margt fallegt um mig, þessi elska...

* * *

Svo smá málfarstuð. Fljótlega ætla ég reyndar að tuða stórkostlega yfir málfari á fréttastofu Útvarps. Til dæmis þarf fréttamaðurinn, sem þar talaði um hreindýrsbelju með kálf, að láta athuga sig. Sá fréttina á vefnum í dag, eftir að mamma benti mér á hana. Ég veit því ekki hver er svo illa haldinn, að hann treystir sér ekki til að beygja hið fallega orð kýr, og skeytir þess vegna þessu ömurlega beljuorði við hreindýrið.

Þetta var útúrdúr. Mér fannst bara ágætt, í kjölfar verslunarmannahelgarinnar, þar sem margt fólk kom víða saman, að skella inn beygingu á orðinu þúsund, í boði Orðabókar Háskólans. Margir fóru flatt á þessu um helgina, í fjölmiðlum var endalaust talað um þúsundir, að ógleymdum öllum þeim tilvikum, þar sem talað var um mikið af fólki. Ég reyni stundum að sjá það fyrir mér, hvort það sjáist meira af fólki þar sem er mikið af því, heldur en þar sem er margt fólk... Hvað veit maður?

Afreksmaður í íþróttum

Helgi Seljan vill koma því á framfæri, vegna umfjöllunar Fréttablaðsins um hann í dag, að það er alls ekki rétt að hann sé ekki afreksmaður í íþróttum. Í fyrra mætti hann á eina æfingu hjá Boot Camp og í sjöunda bekk vann hann önnur verðlaun í glímu.

Rétt skal vera rétt...