Heima er best

Við komum að sunnan í kvöld og sitjum nú í sófanum, dauðuppgefin af þvælingi og borgarveru. Það skemmtilega við þetta er, að báðum finnst við vera komin heim.

Ég ætla ekki að fara út fyrir Norðlendingafjórðung, nema ég neyðist til þess, næstu tvær vikurnar.

* * *

Ég hef aðeins tuðað yfir því við Dalvíkinga, sem ég hef hitt á förnum vegi, hvað mér finnst fólk hér keyra mikið. Miðað við stærð bæjarins, finnst mér að maður ætti næstum aldrei að þurfa að hreyfa bíl. Ég keyri lítið fyrir sunnan og enn minna hér, því nánast allt sem maður þarf á að halda hversdags, er á næstu grösum.

Ég þurfti að vísu að hringja í Loga fyrir helgi, og biðja hann að sækja mig út í kaupfélag, því ég var orðin of klyfjuð til að komast með pokana heim í einni ferð, en það heyrir nú til undantekninga.

Næstu daga mun ég samt væntanlega fara flestra minna ferða akandi, til að hlífa bæjarbúum við að sjá mig skakklappast um. Mér tókst nefnilega að stíga á nagla í morgun og er eins og hálfviti til gangs, fyrir utan hvað þetta er óþægilegt.

Annars sagði Logi mér um daginn, að hann hefði einhvern tímann lesið skýringu á þessari bílnotkun Dalvíkinga; hún helgaðist að einhverju leyti af skipulagi bæjarins, sem væri ekki sérlega vel fallinn til göngu. Kannski það.

* * *

Auglýsing: Við verðum í útvarpinu á sunnudaginn klukkan þrjú, hjá Silviu Berlusconi, öðru nafni Sigurlaugu Jónasdóttur, útvarpsbarni.

Af hverju er ég annars ekki með svona útvarpsþátt eins og Silla? Útvarp er svo óendanlega sniðugur miðill. Við, sem eigum rætur í útvarpi, vitum að bæði sjónvarpið og internetið er bara bóla.

Sem sagt; Rás eitt, klukkan fimmtán, sunnudag. - Kúnstpása. - Umræðuefnið á að vera matur. Sjáum til.