Ég veit...

...að morgunstund gefur gull í mund, en mér finnst samt fullmikið af því góða að vakna klukkan fjögur.

Þá sjaldan ég vakna svona snemma, rifjast upp fyrir mér að þetta gerði ég alla virka daga í nokkur ár, meðan ég vann í Morgunútvarpinu á Rás 2. Það komst ótrúlega fljótt upp í vana, en ég man átakið meðan þessa fótaferðartími var að venjast. Við vorum tvö saman með útsendingu, og það okkar sem tók fyrri vaktina þurfti á tímabili að fara í loftið klukkan sex. Það þýddi ræs klukkan 4:40, rétt eins og maður væri að fara í flug alla daga.

Hér er eitt lag sem var ansi oft spilað á þessum tíma, og ég held ég hafi varla heyrt síðan við Linda Blöndal og Árni Sigurjóns vorum saman í þessu sumarið 2001, en þótti ljúft í eyra árla morguns.


Morgunútvarpstónlist er alveg kapítuli út af fyrir sig. Það er hreinlega ekki hægt að spila hvað sem er, því nývaknaðfólk virðist miklu frekar láta tónlist fara í taugarnar á sér en talað mál. Þess vegna var maður kominn með lagalista í kollinn, yfir skotheld lög síðustu fjögurra áratuga eða svo.

Þetta er annað, mun eldra, en líka gott morgunlag:


Og svo man ég að þetta var á hinum opinbera lagalista Rásarinnar þegar ég byrjaði:


Ef ég væri að vinna í morgunútvarpi núna, myndi þetta ábyggilega heyrast reglulega:


Jæja. Engin blöð komin ennþá. Best að fara að horfa á The Silent World of Nicholas Quinn, - Morsemynd úr pakka sem Logi keypti handa mér um daginn. Kannski svæfir yfirveguð glæpastarfsemi í Oxford mig.